Wyruszyliśmy ok. 4.30 a i tak brniemy w “cukrowym” śniegu. Nie wiem co mnie podkusiło, by iść wprost do góry na skalne żebro. Może ten hak wystający ze szczeliny a może zasad by poruszać się wypukłymi formacjami? Czołgam się teraz po pachy w lawiniastym śniegu, chcąc dotrzeć do Jasia i Ziziego, którzy ten trawers wykonali dużo niżej w mniejszym śniegu.

Ostatnie 200 metrów to lodowe zbocze przypruszone śniegiem, które pokonujemy na przednich zębach raków. Przełęcz  Longstaffa 5920m to siodło skalno – śnieżne, którego zbocza stromo opadają zarówno do Sanktuarium Nanda Devi jak i doliny Lawan. Nasze dwa namioty ulokowane były w jedynych miejscach do tego przygotowanych a i tak by wyjść z nich za potrzebą dobrze mieć raki na butach.

Namiot przymocowany jest do śniegu szablami i czekanami, więc jest szansa, że nie odfruniemy w razie porywistych podmuchów wiatru. Gotujemy i jemy, jemy i gotujemy – taki rytuał, który pozwala by czas płynął a jednocześnie uzupełniamy zasoby energetyczne do dalszej walki.

Czas zacząć poruszać się w kierunku szczytu.

Wychodzimy rano. Tu już kończy się zaawansowana turystyka wysokogórska a zaczyna się wspinanie.

Po założonych linach poręczowych, w miarę sprawnie i “bezpiecznie” pomykamy do góry pokonując trzy turnie. Śnieżną Kopę pokonujemy w zespole trzyosobowym z lotną asekuracją. Jednak odgłosy nadchodzącej burzy wzywają nas do powrotu na Longstaffa.
Zostawiamy depozyt i ruszamy w dół w dosyć dużych odstępach, tak by nie obciążać tych samych lin poręczowych. Idąc na końcu, słyszę jak obsypuje się za mną śnieg. Odwracam głowę ale nigdzie nie mogę dostrzec śladu osuwiska. Ten dźwięk ciągle mi towarzyszy i jeszcze to mrowienie  w okolicach karku.

“Kropkę nad i” postawiły iskierki, które przeskakują między metalowymi elementami przyrządów asekuracyjnych.
Najważniejsze teraz,  to tak się poruszać by nie wychodzić powyżej grani, nawet za cenę czołgania się na trawersie pierwszej turni.

Dotarłem cały do ostatniego zjazdu – jeśli dojadę do końca i wypnę się z liny, która może w czasie wyładowania atmosferycznego zadziałać jak piorunochron -  to jestem pewien, że będę pił herbatę w namiocie…

Indie to potentat również w temacie herbacianym, więc polecam te wyroby – naprawdę smakują nieziemsko.

Organizm odpoczął i zaczyna się aklimatyzować.
Pobyt na 5000 m a następnie zejście na 4200 m pozwoliło, zgodnie z zasadami dobrej aklimatyzacji na łagodne “przestawienie” fizjologii na wyższe obroty.

Podążam dobrze znana ścieżką, wśród moreny czołowej lodowca – pilnując się wcześniej  ustawionych kopczyków z kamieni by nie pogubić jedynej słusznej drogi. Czuję trochę ciężar plecaka, w którym kilka drobiazgów w tym 100 metrów liny poręczowej, szable śnieżne i trochę żelastwa. Ścieżka już dawno za plecami a teraz do góry skalno-ziemnym gruzowiskiem do pierwszych płatów śniegu.

Popołudniowe słońce, jak na złość zamiast ograniczać swe promieniowanie – świeci bezlitośnie, nie pozwalając zamarznąć rozległym połaciom śniegu. Już wiem. Będzie walka. Zapadając się do kolan, wybijając z rytmicznego jak do tej pory marszu, mam wrażenie, że zupełnie stoję w miejscu. Przecież namioty obozu wysuniętego są już tuż,  tuż za moreną na wyciągnięcie ręki. Jeszcze 20 minut  – w normalnych warunkach.

… tego odgłosu nie da się porównać do niczego. Zawsze po nim następuje 100% cisza. I albo życie przyspiesza zbliżając się do drugiej prędkości kosmicznej, kiedy to opuszcza się tą orbitę a zarazem ziemskie życie, albo jakaś nieziemska siła zatrzymuje Twój ruch na niekończącą się chwilę. A potem najdelikatniej jak potrafisz wycofujesz się po swoich śladach, niczym motyl, który waży tyle co oddech.

Tym razem się udało. Zbocze śnieżne nagrzane słońcem postanowiło tym razem, pod moim ciężarem nie ruszać w dół. To taka umowa. Dostajesz ostrzeżenie a wybór zawsze należy do Ciebie.  Wynik 1:0 dla śniegu.
Pozostawiam depozyt w postaci plecaka, do którego przywiązuję stalowy termos – odbijający promienie słoneczne, by było go łatwiej zlokalizować i ruszam w dół do bazy.

Na dzisiaj wystarczy…

Następnego dnia ok. 6.00 po wypiciu masali, przygotowanej przez poczciwego Gangę  wyruszam zupełnie bez większych przygód do ABC. Po 2 godzinach robię sobie herbatkę na 5000 m.
Stare przysłowie pszczół mówi  “kto późno wychodzi,  sam sobie szkodzi”.

Jeśli pogoda pozwoli to szczyt osiągniemy ok. 21 /22.05…

13.45 wylatujemy z Marcinem przez Istambuł do Delhi. A potem…. to już nawet nasza wyobraźnia nie jest w stanie przewidzieć co sie może dziać- przeciez to Indie a tam czas płynie wolniej, kolory są naturalne, ludzie dumni – prawdziwi, powietrze gęściejsze i zupełnie inny świat.

W Delhi panuje obecnie 40 stopniowy upał a my raczej w nadmiarze posiadamy ubiory puchowe i sprzęt zimowy. Gdybyśmy mieli to rozpakować na lotnisku to celnicy nie uwierzyliby, że lecimy na południe.

W ramach wyprawy www.nandadevi.pl,  postanowiliśmy wraz z Marcinem Miotkiem www.miotk.pl w ramach aklimatyzacji przespać się na jakiejś większej wysokości. Wybór padł na Grossglocknera, najbliżej kraju położony najwyższy szczyt Austrii.

Samo wejście na wierzchołek nie było docelowym planem, ale jak tu spać na prawie 3500 m.n.p.m i nie pokosić się o wejście na prawie 3800.

Dosyć sprawnie przemieściliśmy się do Wiednia, gdzie zamiast objechać miasto wbiliśmy się do centrum. Całe szczęście, że to wieczór i dalej wśród coraz ciekawszych widoków znaleźliśmy się w Kals.

Po szybkim przepakowaniu zostawiamy naszego dzielnego Peugota i podążyliśmy do schroniska Studl na położonego na 2800m. czym dłużnej tam byliśmy, tym bardziej popadaliśmy w zdziwienie- jak można tak schludnie prowadzić na tej wysokości  prawie hotel ( ze zniżka OEAV nocleg to tylko 10E ). Prawdziwy szok ogarnął nas , kiedy w formie szwedzkiego stołu zaserwowano obiad. Wiele rzeczy już w życiu widziałem ale to co tam miało miejsce to prawdziwa biesiada jak za czasów Wierzynka.

Z pełnymi brzuchami postanowiliśmy, że pogoda za oknem nie zapowiada się na podjęcie kroków by dzisiaj spać wyżej

Jednak rano -- 10.00 postanowiliśmy ruszyć wyżej.

Pogoda jak to w górach -- jest zawsze- albo lepsza, albo gorsza. tym razem była ta gorsza.

Związani liną wyruszyliśmy przez zasypany lodowiec w kierunku nieczynnego zimą schronu  E. Johann.

Czułem jak organizm doskonale pracuje podczas wysiłku i cieszyłem się z treningu, który prowadziłem przed wyprawą. Do czasu, kiedy zaczęli nas masowo mijać skiturowcy.

Nie ma to jak podchodzenie na nartach lub chociażby w rakietach. Oni łagodnie pod górę- my co trzeci krok zapadaliśmy się po kolana. Jednak ułańska fantazja i wizja bycia pokonanym na podejściu przez Czechów spowodowała, że w winter roomie ( nieogrzewane pomieszczenie w nieczynnych zimą alpejskich schroniskach) to my witaliśmy naszych braci z południa.

Trochę byli zdziwieni, że schronisko jest nieczynne, wiec oddaliśmy im nasze koce, czekoladę i sami zalegliśmy w śpiworach. Wiadomo, że nie ma sensu nastawiać budzika. My mieliśmy taki doskonały “czeski budzik”. Nad ranem Czesi byli zwarci i gotowi wejść na szczyt byle tylko się ruszać i produkować ciepło. Poczęstowaliśmy ich herbata i dla rozgrzania Jasiem Wędrowniczkiem a sami przystąpiliśmy do śniadania.

Pogoda za oknem nie pozwalała na podziwianie widoków ale stwierdziliśmy, że lepiej zawsze widać z wysoka. a najwyżej jest ten szczyt, którego w tej chwili zupełnie nie widać wśród chmur.

Dosyć szybko osiągnęliśmy skalną grań, na której zatrzymały nas hordy ludzi. którzy ok. godziny 4 wyruszyły z dołu by również tego dnia stanąć na wierzchołku.

Wspinanie na Grossglocknera -- nawet najłatwiejsza droga nie ma nic wspólnego z tupaniem po śniegu na Mont Blanc.

Koniecznie trzeba mieć linę, kask i podstawowe elementy wyposażenia wspinaczkowego. Na swej drodze napotkamy: lodowiec, via ferratę, fragmenty grani o trudnościach kopuły szczytowej Giewontu. Największym zagrożeniem jest ilość ludzi oraz ta część grani na której ciężko się wyminąć miedzy idącymi do góry i w dół. Sam wierzchołek pomieści może 5-6 osób i to pod warunkiem, że wszyscy stoją.

Samo zejście nie jest już takie ciężkie ale trzeba pamiętać o tym, ze trawersujemy śnieżne zbocza ( latem- również konieczne raki,  śnieg jest tylko na lodowcu i w górnej części szczytu) oraz przechodzimy lodowiec, wiec użycie pipsa jak najbardziej jest wskazane.

Z doły góra przypomina bardziej Matterhorn niż Kasprowy a sama kopuła szczytowa widziana ze schroniska na 3500m, przy użyciu dużej wyobraźni oddaje widok z Przełęczy Południowej na Everest- tylko tlenu tu jest w nadmiarze

Polecam serdecznie- jako, że jest to szczyt z grupy tych dla każdego, kto ma co najmniej dwie szare komórki.